685Երբ քայլում էի մոլորված այս մահվան շուքի ձորում,

685

1. Երբ քայլում էի մոլորված այս մահվան շուքի ձորում,

Թվում էր, թե ելք չկա, հույսս էր արդեն մարում:

Ընկեր, մոտիկ, բարեկամ ինձ թողեցին, հեռացան,

Եվ խիստ մտերիմ մարդիկ նույնիսկ թշնամի դարձան:

Բայց կար Մեկը, որ ինձ սիրեց,

Իմ բոլոր մեղքերը ներեց,

Նրա անունն է Հիսուս:

Ընկած էի, Նա ոտքի հանեց,

Մեռած էի, կենդանացրեց,

Պարգևեց աչքերիս լույս:

2. - Լսի՛ր, ո՜վ իմ բարեկամ, թե բոլորը լքեն քեզ,

Թե ծնողներդ անգամ արհամարհեն, ատեն քեզ,

Կանչի՛ր միայն Հիսուսին, ճշմարիտ կյանքի հույսին,

Այնժամ դու կհամոզվես և սրտանց կաղաղակես: