739Երբ մեղքի բեռը թոթափում ես ու

739

1. Երբ մեղքի բեռը թոթափում ես ու

Խաղաղ աչքերով երկինք ես նայում,

Տեսնում ես այնտեղ հարազատ մեկին,

Որ քեզ սիրում է, չարից պահպանում:

2. Տեսնում ես Նրան, Ով հոժար կամքով

Բարեկամ դարձավ, եղավ կարեկից,

Եվ չնայելով հանցանքիդ չափին՝

Ազատեց անձդ կորստյան փոսից:

3. Տեսնում ես այնտեղ... Նրան ես տեսնում՝

Հայրական աչքով քեզ հետևելիս,

Նայում ես Նրան սրբացած սրտով

Ու ասում ես. «Հավետ Քոնն եմ, սիրելի՛ս»:

4. Քոնն է իմ կյանքը, Քոնն է իմ հոգին,

Այս մարմինն անգամ Քեզ է պատկանում,

Թող խոնարհվեմ ու ենթարկվեմ կամքիդ,

Քանի ապրում եմ մարմին-պատյանում:

5. Թող որ հոժարվեմ ամեն մի վայրկյան,

Հնազանդ լինեմ բոլոր խոսքերիդ

Եվ դառնամ խոհեմ ու խոնարհ այնքան,

Որ արժանանամ փառաց պսակին: